J’ai déménagé : la nouvelle adresse est http://www.apprenti-polyglotte.net/.

Le Génie de la bouteille

À mon école, j’ai des cours d’expression écrite. Cette fois, le sujet était le suivant : le professeur nous a lu le début du mythe du génie de la lampe (ou de la bouteille, en l’occurrence), et il fallait continuer l’histoire comme on voulait. Le temps était limité. J’ai écrit ça en vingt-cinq minutes environ, sans avoir le temps de réfléchir. Je ne savais même pas comment j’allais finir quand j’ai commencé.

Le jeune homme s’approcha de la bouteille et s’accroupit pour l’observer. Il s’agissait d’une bouteille de bière de 50 cL, fermée par une capsule, mais vide — à l’exception du petit bonhomme qui était dedans.

— S’il te plaît, délivre-moi ! dit le bonhomme.

— Hein, euh, répondit le jeune homme (dont le prénom était Jean-Louis). Il avait toujours cru qu’aucun homme n’était assez petit pour tenir dans une bouteille.

— Je m’appelle Gérard, on m’a enfermé là-dedans ! Si tu me délivres, je te récompenserai.

— Euh, d’accord, fit Jean-Louis, toujours aussi perplexe.

Jean-Louis, qui allait régulièrement au bistrot pour regarder le foot avec ses potes (seule distraction dans sa vie de pauvre paysan), avait son décapsuleur sur lui et ouvrit la bouteille. Gérard en sortit.

— Merci beaucoup ! s’exclama-t-il. Pour te prouver ma gratitude, j’exaucerai trois de tes vœux.

Jean-Louis éclata de rire. En voyant le regard surpris du petit bonhomme, il lui dit :

— Quel cliché, le coup du génie dans la bouteille ! On ne me la fait pas ! Je connais déjà l’histoire, hein !

— Mais je t’assure que c’est vrai. Essaie, tu n’as rien à perdre.

— Bon d’accord. Premier vœu : prouve-moi que c’est vrai.

Dix secondes plus tard, des oiseaux arrivèrent. Ils se mirent à voler en cercle autour d’eux en sifflant le générique de Pokémon.

— Tu me crois, maintenant ? demanda Gérard.

— Oui, répondit Jean-Louis, très surpris. Alors : je souhaite maintenant pouvoir faire autant de vœux que je veux.

— Comment ?

— Ben oui. C’est à ça que j’ai pensé quand mon père m’a lu l’histoire du génie de la bouteille. « Pourquoi cet idiot ne demande pas un nombre illimité de souhaits ? »

— Effectivement, rien ne s’y oppose, répondit le petit bonhomme, résigné.

— Merci, fit le jeune homme. Maintenant, je veux une décapotable et une PSP.

Puis il continua à demander des choses pendant des années. Il se retrouva finalement maître du monde dans un immense palais. Jean-Louis était devenu un infâme dictateur.

Gérard, voyant ce qu’il avait fait, se suicida. Jean-Louis avait souhaité que le monde entier l’aime, mais à l’instant même de la mort de Gérard, le charme fut rompu. Il y eut rapidement une émeute. Marie-Jeanne, une des femmes qui avaient été forcées de se marier à Jean-Louis, retrouva enfin son libre-arbitre et l’assassina avec un cure-dent.

Ainsi s’achève l’histoire du jeune paysan mégalomane et du génie qui n’avait pas été assez précis dans son contrat.


La botelfeo

Ĉi tio estas traduko de la ĉi-supra franclingva rakonto.

Lerneje ni havas kursojn pri skriba esprimo. Ĉi-foje la temo jenis: la instruisto legis al ni la komencon de la mito pri la feo de la lampo (aŭ ĉi-kaze de la botelo), kaj ni devis daŭrigi la rakonton. La tempo estis limigita. Mi skribis tion en proksimume dudek kvin minutoj, sen tempo por pripensi. Mi eĉ ne sciis, kiel mi finos, kiam mi ekskribis.

La junulo proksimiĝis al la botelo kaj kaŭriĝis por observi ĝin. Temis pri 50-centilitra bierbotelo, fermita per kapsulo, sed malplena — escepte de la etulo en ĝi.

— “Mi petas, liberigu min!” diris la etulo.

— “Nu…”, respondis la junulo (kies nomo estis Jean-Louis). Li ĉiam kredis, ke neniu homo estas sufiĉe malgranda por enesti botelon.

— “Mi nomiĝas Gérard, oni enŝlosis min tie! Se vi liberigos min, mi rekompencos vin.”

— “Nu, bone”, diris Jean-Louis, ankoraŭ konfuzita.

Jean-Louis, kiu kutimis iri al la trinkejo por spekti piedpilkadon kun siaj amikoj (sola amuzo en sia vivo de malriĉa kamparano), havis sian botelmalfermilon kaj malfermis la botelon. Gérard elvenis el ĝi.

— “Dankegon!” li ekkriis. “Por pruvi mian dankemon, mi realigos tri el viaj deziroj.”

Jean-Louis ekridegis. Vidante la surprizespriman vizaĝon de la etulo, li diris:

— “Kiel neoriginala estas la feo en botelo! Mi ne estas kredemulo! Mi jam konas la rakonton!”

— “Sed mi certigas al vi, ke tio estas vera. Provu, vi perdos nenion.”

— “Nu, bone. Unua deziro: pruvu, ke tio estas vera.”

Dek sekundojn poste, birdoj alvenis. Ili ekĉirkaŭflugis ilin kaj fajfis la muziktemon de Pokémon.

— “Ĉu vi kredas min nun?” demandis Gérard.

— “Jes”, respondis Jean-Louis, tre surprizita. “Nu, mi nun volas la rajton fari tiom da deziroj, kiom mi volas.”

— “Kio?”

— “Jes. Pri tio mi pensis, kiam mia patro legis al mi la rakonton pri la botelfeo. ‘Kial tiu stultulo ne petas senliman nombron da deziroj?’”

— “Ja nenio malpermesas tion”, respondis la etulo rezigne.

— “Dankon”, diris la junulo. “Nun mi volas malkovreblan aŭton kaj PSP-on.”

Ili aperis kelkajn metrojn for de li.

Li plu petadis aferojn dum jaroj. Li fine fariĝis la mondestro en grandega palaco. Jean-Louis iĝis abomeninda diktatoro.

Gérard, vidante, kion li faris, sin mortigis. Jean-Louis antaŭe deziris, ke la tuta mondo amu lin, sed la sorĉo ĉesis je la momento de la morto de Gérard. Post nelonge ekestis amasribelo. Marie-Jeanne, unu el la virinoj kontraŭvole edzinigitaj al Jean-Louis, fine ekrehavis sian liberan volon kaj murdis lin per dentopikilo.

Tiel finiĝas la rakonto pri la juna potenc-avida kamparano kaj la feo, kiu ne estis sufiĉe preciza en sia kontrakto.